Kwitnące lato parzy me podniebienie.
W utopijnej beztrosce kręcę się, wiruję, fruwam.
Tak mało obchodzi mnie realność.

"bo ma w oczach coś takiego, samo zło"

W międzyczasie dochodzę do tego momentu, gdy przynajmniej formalnie przestają mnie dotyczyć teksty i tematy o nastolatkach, bądź kierowane w ich stronę słowa, gesty, świat reklamy.
^{Czytam w gazecie "Niedawno "Dziennik", powołując się na sondaż, ogłosił, że Pokolenie'89 to generacja ludzi szczęśliwych i optymistów. Przedstawiciele tego pokolenia zaprotestowali na łamach gazety - uznali, że są pesymistami i egoistami." - aby nie było złudzeń, ani pod pierwszym, ani pod drugim nie zostawiłabym odcisku swoich linii papilarnych.}
Poza tym, to w jednym z centrum handlowych, na tablicy ogłoszeń wywiesiłam karteczkę, że z chęcią pomogę przy zbieraniu kukurydzy bądź innych płodów rolnych.

Teraz odetchnij spokojnie świeżym powietrzem, gdyż zostawiam Cię na prawie dobry miesiąc. W środę (8.07) wybywam na mazury ziścić moje "kiedyś". Choć podróż ma ukierunkowana jest niby głównie w celach muzycznych (Eko Union Of Rock Festival w Węgorzewie) - nie czuję z tego powodu wielkiej ekscytacji. Bardziej podniecają mnie miliony mil które muszę pokonać - ta odległość napawa mnie niesamowitą radością. Nastepnie wracam na kilka dni by spakować się i odbyć coroczną podróż rodzinną ^{(to już...10lat?!)} nad morze. Choć intensywnie myślę i kombinuję aby zmienić ją w mniej rodzinną, jednak nadal wszystko układa się w znak zapytania. Znad Bałtyku znów ucieknę wcześniej i obiorę kurs na Kostrzyn - Woodstock welcome!.
Zatem - wracam w sierpniu.

Zachwycam się kocią wolnością. Kocia wolność jest nienaganna.

^{odnośnie uczuć (słowa mego psora)}:
"dramat amerykański - kocha się wtedy, kiedy jest się w łóżku" ;]

Tak w zasadzie jest całkiem normalnie. Tylko niektóre poranki zaskakują mnie niesamowitymi wersami - "nie wierz nigdy kobiecie" - rozjaśniając mój umysł i każąc przytaknąć - to prawda.